Patrick van der Eem

Archive for March, 2008

Saturday, March 29th, 2008

E.E. Byars terug in Nederland

Wat kan ze lekker vies schrijven die E.E. Byars. Alle gesprekken die ik met haar heb gehad, eerst in Arnhem, daarna Aruba en toen weer hier zijn achter de rug. Ze is daarna naar Grand Forks in North-Dakota gereisd, vlakbij het stadje Fargo, waarover de Coen-broers die film hebben gemaakt met die zwangere politieagente en Steve Buscemi. Diezelfde regisseurs hebben nu een Oscar gewonnen met No Country For Old Man, een superfilm over drugssmokkelaars die elkaar allemaal afmaken. Godzijdank voor familie en volk ben ik toen uit die business gestapt.

Lizzy nam de volgende drie hoofdstukken van het boek mee en die gaan nu naar de uitgever, want alles wordt per hoofdstuk vertaald om het boek 25 juni in de winkel te hebben. De cover is ook al klaar. Die zal ik hier snel aan jullie laten zien.

Raar om alles eerst in het Engels te lezen. De lingo ik gebruikte als De Gangster om Joran aan het praten te krijgen, is niet zo eenvoudig te vertalen. Ik zal jullie vertellen, het was nog een toer om dat personage weer zomaar van me af te schudden. Ik heb vijf maanden 24/7 moeten acteren.

Hoofdstuk 3 en 4 gaan over mijn verleden. Wel effe slikken, maar ik vertel mijn verhaal zonder iets te verbergen. Zo kan het verleden pas echt begraven worden.

Friday, March 28th, 2008

De anonieme bronnen van Panorama

Hoe werkt de pers als zij in verhalen aan komt zetten met “anonieme bronnen”? Wat moet je je daar als lezer bij voorstellen? Is het dan een nieuws scoop…een groot geheim onthult… Watergate materiaal… de verslaggever heeft na lang en hard speuren de waarheid gevonden…

Laat ik U eens een kijkje gunnen in de keuken van de “fastfood-restaurants” van de journalistiek.

Gisteren ben ik tegen een paaltje gereden met mijn auto en had ik een flinke kras van een centimetertje of acht. Overkomt iedereen wel eens.

Rond middernacht verstuurt een of andere gestoorde niksnut, die even snel een anoniem emailadresje aanmaakt op hotmail, een emailtje naar Peter R. de Vries met de volgende inhoud: “hee peet, je nepgangster viese Patrick heeft net z’n nieuwe jaguar totallos gereden toen ie op weg was naar z’n dealer hij werd achterna gezeten door een paar andere nepgangsters ik zal dit nu ook (arcering door mij) ff doormailen naar je vriend koen S die weet er vast wel raad mee”.

En kijk, daar hebben we zo’n ‘anonieme bron’ van Panorama, het blad waar verslaggever Koen S(charrenberg) in zijn artikeltjes ‘de waarheid achterhaalt’. Zo gaat dat nou precies, mensen. “Patrick van der Eem rijdt auto total loss na wilde achtervolgingsrit met gangsters.” meldt zo’n blaadje dan hijgerig in het volgende artikeltje.

‘Anonieme zegslieden’, beste Panorama-lezers, dat zijn gewoon ‘anonieme gekken’ die de hele dag hopen dat slechte journalisten hun verzinseltjes afdrukken.

Toen dit hotmailtje Koen S. bereikte lag ik lekker te slapen. Wat een spannend leven heb ik toch!

Wednesday, March 26th, 2008

Panorama op oorlogspad

Zelfs mijn vrouw heeft geen woord vuil gemaakt over de kletspraatjes in Panorama dat ik een “liefhebber ben van orgies op hotelkamers met temeiers en gewone wijven (???)”. Zij weet wel dat het een dom roddelblad is dat sinds de blootfoto’s eruit zijn platte sensatie moet verkopen. De hoofdredacteur van dat blad wil nu oorlog met De Vries omdat Beth hun een interview heeft geweigerd nadat zij werd ingelicht over het journalistieke rioolniveau daar. Ach, hij zal wel gedacht hebben, als mijn blad dan toch alle fatsoensnormen van de journalistiek aan de laars lapt, dan is de aanval misschien de beste verdediging. Lees de details hier http://www.peterrdevries.nl

Wednesday, March 26th, 2008

SLACHTOFFERS & KADER ABDOLAH

Als ex-crimineel mag ik tenminste zeggen dat ik een soort ervaringsdeskundige ben in de rechten van slachtoffers van misdaad. Slachtoffers – zoals Natalee en de familie Holloway – zijn in het strafrecht nagenoeg rechteloos. Onder de intellectuelen, die het grootste deel van het nieuwsaanbod in ons land verzorgen, worden slachtoffers meestal doodgezwegen. Soms lijkt het haast, of zij er zèlf schuldig aan zijn dat zij zich toevallig op het pad van hun moordenaar, verkrachter of berover bevonden. En voor advocaten zijn slachtoffers natuurlijk een prachtige schietschijf om te proberen de walgelijke daden van hun klant van een beetje menselijkheid te voorzien. Dat is een vast deel van hun broodwinning: slachtoffers zwart maken! Ook de dader blinkt er in uit. Kijk maar hoe snel na de verdwijning van Natalee, rechterszoon Joran zèlf op de proppen kwam met de aantijging dat Natalee zich als een geil meisje gedroeg. Trots schrijft hij in zijn eigen boek hoe hij bij de eerste ontmoeting met de ouders op Aruba – terwijl Natalee net koud in het water lag – meteen even vader Holloway apart nam om uit te leggen dat zijn dochter er wel pap van lustte. Alsof het een misdaad is dat een meisje dat net met haar examen klaar is, eens flink de bloemetjes buiten zet.

Nadat Joran aan mij bekende hoe hij haar in zee dumpte, stond de pers bol van verhalen van intellectuelen en advocaten, die kwamen uitleggen hoe erg het wel niet is wat Joran overkwam. Want het enige ‘slachtoffer’ dat wel altijd veel steun krijgt in hun omgedraaide wereld, is de dader. Illustratief voor dit alles was de column van de schrijver Kader Abdolah in de Volkskrant over de ‘Peter R. de Vries-show’. Kader Abdolah bleek een bekrompen… nee, ik moet zeggen, beperkte denker te zijn als het gaat om daders & slachtoffers en schuld & boete. In zijn hele verhaal kwam het woord ’slachtoffer’ niet één keer voor, laat staan het leed dat Joran de Holloway’s aandeed. “Het voelde niet goed”… “ergens deed het pijn”… “er zat iets onmenselijks in”… “dit is lelijk en ethisch verboden”. Die woorden van Kader Abdolah passen allemaal bij het gedrag van Joran, niet alleen om wat hij bekende, maar vooral ook om hòe hij over zijn daad, Natalee, de politie, zijn rechters en zelfs zijn eigen vader sprak. Maar de schrijver gebruikte ze om onze handelswijze af te keuren.

Kader Abdolah had zoveel medelijden met Joran, dat hij er van alles bij ging verzinnen om zijn gelijk te etaleren zonder kennis van zaken. Volgens hem waren er dingen gebeurd die niet mogen. “Hij heeft twee maanden lang een jongen van drank en cocaïne voorzien om hem aan het praten te krijgen.” Volstrekte onzin. “Hij koopt een vriend van de jongen om.” Ik ben niet omgekocht en was zijn vriend niet, maar een infiltrant, want bij zijn vijanden politie en justitie hield de ‘zielige’ Joran zijn kaken stevig op elkaar als de meest doorgewinterde en best geïnstrueerde crimineel.

Voor mensen die geen oog hebben voor slachtoffers is het stokpaardje ook altijd dat de dader ‘mentaal ziek’ en ‘labiel’ is. zoals Kader Abdolah de daden van Joran probeert goed te praten. Jammer dan voor het slachtoffer!!! Volgens die mensen is de hoofdzaak dat het nooit ‘normaal’ is als je een ander iets verschrikkelijks aandoet en dus moet je niet ‘veroordeeld’ worden, maar geholpen.

Maar voor die ’schulduitsluitingsgrond’, zoals de rechtsgeleerde heren het noemen, moet je echt knettergek zijn, gewoon helemaal niet meer weten wat je doet. Geen besef hebben van schuld. Zo’n totale gek, ja, die moet naar een gesticht in plaats van de cel. Maar een lieve verpleging voor misdadigers die mentaal of labiel zijn? Kijk, dan zeg ik: wat doet een dader allemaal niet mentaal met zijn slachtoffers? Nee, dan geloof ik best een beetje in vergelding. Vond ik mezelf 15 jaar geleden normaal en stabiel? Nee! Maar die straf van 11 maanden had ik wel verdiend. Die boete was goed. En het hielp ook, want ik besloot dat ik nooit meer in de schaduw van een cel wilde leven.

En hoe praat de, volgens hobbypsychiater Abdolah ‘labiele’, verdachte Joran. Laat ik eens een voorbeeld geven van mijn gesprekken met hem: “Maar ik zat alleen te lachen hè, ik heb geen coño gezegd, Patrick! Geen coooñoo!! Ik kwam daar hè, en oké en mijn rechten la la la, je hoeft niet te antwoorden. Ik heb niet eens gezegd “ik beroep me op mijn zwijgrecht.” Ik heb die agent gewoon recht in zijn ogen gekeken, ik heb daar de hele tijd gezeten, geen woord is uit mijn mond gekomen.” En toen een rechter hem voorhield dat hij niet de waarheid sprak, vertelde deze ‘labiele’ jongen mij trots hoe hij reageerde: “Ik heb helemaal niks meer te verklaren en toen zei hij (de rechter) “ik denk dat je meer weet”. Ik dacht “dit gaat slecht”. Het enige wat ik zei was: ‘sorry hoor, ik vind het erg dat u als rechter speculeert’. Om vervolgens samen met zijn advocaat na te genieten hoe goed hij dat wel niet deed.

Maar Kader Abdolah vraagt zich af hoe wij “een jongen van 20 jaar zo zwaar onder druk durven te zetten? Zelfs als hij een dader is.” Hij stelt dat dit “lelijk en ethisch verboden is, zelfs als hij de echte dader is.”

Dit beperkte denken toont gewoon aan hoe vogelvrij slachtoffers zijn. Ik zal jullie iets vertellen wat pas echt verbazingwekkend is. In onze wereld hechten we terecht veel belang aan de rechten van de mens. Er is zelfs een prachtig verdrag dat heel veel landen in de Westerse wereld hebben ondertekend: het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheid. Een gewone burger kent het belang van dat verdrag misschien niet goed, maar als ex-gedetineerde ken ik dat juist wel. Want dat verdrag is namelijk heel belangrijk en machtig. En het biedt een geweldig mooie bescherming aan verdachten en gedetineerden. Het is zelfs zo dat als in ons land justitie of de lagere rechter iets doet dat strijdig is met de regels in dat verdrag, de rechter hier onze eigen wet opzij moet zetten!

Maar U zult het niet geloven. In dat hele verdrag komt het woord ’slachtoffer’ maar één keer voor. En nu wordt het nog gekker, mensen. Die ene keer (art. 34) wordt dan niet bedoeld ‘het slachtoffer van een misdrijf’, maar juist de verdachte of dader, die door een schending van de regeltjes in dat verdrag ‘slachtoffer’ van justitie wordt. Het is viesss goed dat wij zo’n mooi verdrag hebben voor de rechten van de mens, voor de rechten van de verdachte, voor de rechten van de dader en de gedetineerde. Maar is het geen schande dat onze beschaafde samenleving nooit echt durft te werken aan de rechten van het slachtoffer? Waarom denken mensen als Kader Abdolah altijd dat de wereld niet beschaafd is, als wij met z’n allen ons eens veel meer gaan inzetten voor het slachtoffer? Wanneer komen die rechten eens in dat verdrag terecht, zodat dat ook goed is geregeld?! Er is heel veel werk aan de winkel om slachtoffers van misdrijven beter te behandelen, meer voor hen te doen, wat vaker bij hen stil te staan dan bij hoe zielig en vervelend alles wel niet is voor de daders.

Er zijn mensen die zeggen dat er eigenlijk nog niks is opgelost met deze bekentenis van Joran. Dat komt alleen omdat ze het liefst ieder laatste detail weten. Heel graag een filmpje zouden zien van alles wat er die bewuste nacht gebeurde, want dan pas is het mysterie voor hen helemaal opgelost. Natuurlijk is het interessant om het naadje van de kous te weten wie Joran nou echt heeft geholpen met het overboord gooien van Natalee. Natuurlijk is het raar wanneer je nooit meer zou horen of zijn vader ooit wordt vervolgd voor het binnensmokkelen van een telefoontje met – zoals Joran vloekte – veel te weinig beltegoed. Maar ik kan de ouders van Natalee verzekeren, na al die tijd naar Joran te hebben geluisterd, dat het lot van hun dochter is wat hij aan mij bekende. En dat nam bij deze slachtoffers hun grote onzekerheid weg en gaf hen de kans hun leven weer een beetje stabiel te maken.

Kader Abdolah eindigt zijn column met de woorden “laten we hopen dat Joran van der Sloot over alles gelogen heeft en eerder onze hulp dan onze haat nodig heeft.”

Dat is valse hoop in dubbele betekenis. Vals omdat het een schande zou zijn als iemand zo gevoelloos is voor slachtoffers, dat hij bij de politie, in zijn eigen boek, en dan nu weer zogenaamd tegen mij, blijft liegen. Vals omdat eerder de dader dan het slachtoffer hulp nodig heeft. Het klopt dat haten verkeerd is, maar bedenk wel dat een samenleving die steeds het slachtoffer negeert, vals mededogen zaait en haat oogst.

Sunday, March 23rd, 2008

Judas

Er waren natuurlijk tiepetjes die mijn operatie om Joran tegen de lamp te laten lopen een vorm van “matennaaierij” vonden. Om precies te zijn 5.85% van de 188 reacties, die mijn woordvoerder eens onderzocht na een internetbericht van De Telegraaf. Je zou denken dat dit dan overeenkomt met het percentage gedetineerden en ex-gedetineerden in Nederland, omdat veel mensen denken dat die er een soort erecode als “omerta” op nahouden. Dat is onzin. In de bajes is het zeker geen verdienste om jonge meisjes – levend of dood – in zee te dumpen en haar ouders in het ongewise te laten. Het zijn meer de gestoorde wannabee’s die vinden dat Joran zijn straf maar moet ontlopen.

Zoals er gisteren een berichtje kwam van ene “kees kutvlees” – ik verzin dit niet (hoe trots kun je op jezelf zijn?) – die als commentaar op mijn Boca Grande berichtje meldde: “Ik heb niets met verraders, in het kader van de paasgedachte vind ik je dus ook een judas.” Paasgedachte?” Je moet toch wel heel erg siek zijn om Joran met Jezus te vergelijken! Dan had hij haar wel lopend weggebracht, Kees.

Zo’n grote undercover-operatie als deze doe ik geen tweede keer, want vijf maanden het “maatje” moeten spelen van zo’n type is geen pleziertje. Maar één ding weet ik zeker. Wat mij betreft wordt de wereld een stuk gezelliger als mensen, die kinderen kwaad doen en dat alleen bekennen aan familie, vrienden of bekenden, voortaan meteen door hen worden aangegeven. Weet je, Kees, wat echt een mooie Paasgedachte is? Als dat soort sociopaten voortaan zichzelf meteen aangeeft. En nog beter natuurlijk is het voorkomen, jongen, dat is beter dan het genezen!

Thursday, March 20th, 2008

Mijn Boca Grande

Het is echt maf om de simpele geest van sommige zogenaamde misdaadkenners aan het werk te zien. Patrick heeft een litteken op zijn wang. Patrick heeft Joran verlinkt. Dus dat moet wel een Boca Grande zijn omdat Patrick loslippig is geweest over de Columbiaanse of Turkse maffia. Siek toch. Ik heb zelfs een ‘deskundige’ gezien die er op zijn website een apart nieuwsberichtje van had gemaakt. Dat die mensen focking veel uit hun duim zuigen wisten we al, maar dat ze zichzelf ook nog serieus nemen…
De Columbiaanse maffia en een Boca Grande? Nou dat moet dan wel 100 jaar geleden zijn gebeurd, want sinds de jaren zeventig doen die meer een “stropdasje” om een prater te straffen. Die gaan echt geen krasje zetten. Het wordt nog wel eens gedaan bij hoertjes, die naar de politie lopen. Zo zie je in de film ‘Kill Bill’ een voorbeeldje als Uma bij die ouwe Mexicaanse pooier het adres van Bill komt vragen (al had zijn meisje meer een verticale Boca Grande).
Ze snappen er allemaal niets van die ‘kenners’ van de onderwereld. Alsof je mond bij een echte Boca Grande, meedogenloos gezet terwijl een paar zware jongens je vasthouden, maar aan één kant zou worden opengesneden. Nou die Columbianen of Turken leveren echt geen half werk hoor! Nee, het echte verhaal lezen jullie binnenkort wel.

Friday, March 14th, 2008

Message for my American readers

Poentje Castro, a television reporter in Aruba, made a sneak recording of a private conversation with Patrick van der Eem, the insider in the Natalee Holloway case who recorded the confession of Joran van der Sloot during an undercover camera operation. The temptation to slyly record a private conversation with the man who is now famous in Holland and the USA for recording a criminal confession must have been just too much to resist.

However, his enthusiasm was to get the better of him. Keeping one camera rolling after the granted interview, the reporter forgot that you have to ask clear questions, and the answers – as the reporter now claims – should throw a different light on the case. In that sense the reporter failed. This was aggravated by biased editing of his material.

Both the aired preview and Castro himself were already facing heavy criticism on the front pages of Aruba’s newspapers. Due to the leading questioning and “clumsy” edits, the Aruban broadcaster decided not to air the complete interview, but rather fade the channel to black. Over the years, Castro has become known for his firm belief that Joran van der Sloot is not guilty, and currently fosters the speculative opinion that Joran must have made his confession up.

Due to the ongoing hype of the Natalee Holloway case in the Netherlands, the Dutch press unfortunately reported several of these suggestive statements, under the misconception that they represented hard news.

According to the Dutch translation from the original Papiamento (Aruba’s native tongue), Patrick says: “But I know who dumped the body in the sea…” in one fragment of the private conversation. While this hit the headlines, it is clear that Van der Eem was speculating, in a similar way to someone who says: “But I know that the New York Yankees will win the Superbowl this year”. Van Der Eem has a private opinion about who assisted Joran van der Sloot, but not the actual knowledge.

In another fragment that made headlines as hard news, Van der Eem is reported to have said: “because I already know him (Joran) for so many years”. However, at the end of the same sentence, he states that he knows Joran in flesh and blood only “for seven months” for the duration of the undercover operation plus aftermath. What he in fact says in the first part is that “he had already heard of him (Joran) for so many years”, as have so many of us since Natalee’s disappearance.

When Van der Eem tries to explain to the reporter that he gave the media the same information as he gave the police as a witness, the reporter edits the fragment in such a way that suggests Van der Eem paid the media and the police, which is patently complete nonsense, but has nevertheless been reported as a scoop by some Dutch media.

The above gives a clear impression of the lack of editorial and translational integrity of the recording of the private conversation, of the interview and of those fragments that have been broadcast. The clumsy translation from the Papiemento added further to this canard.

Castro has been attempting to sell his TV interview to numerous networks, both in the Netherlands and the USA. Before the broadcast, he also made an offer for Van Der Eem to buy the tapes, which was declined outright by his spokesman. Mr. Schouten: “He didn’t mean the costs to copy a DVD or for stamps. Mr. Castro wanted to receive a fee for the tapes. That’s like giving candy to a child that misbehaves. I have requested his lawyer now formally to send me these recordings from the first to the last second without any editing or cuts.”

Wednesday, March 12th, 2008

PATRICK EN DE PERS

De pers is sieeeek, mensen. Er is de laatste weken al zoveel onzin geschreven, dat wil je niet weten. Het begon zo’n beetje op Aruba. Ik doe wat interviewtjes voor het Amerikaanse TV-programma Nightline en de lokale pers. Gaat allemaal goed, al ben ik best kortaf want m’n koffers zijn kwijtgeraakt op de airport. Maar goed, ik doe een interviewtje voor De Volkskrant. Hele aardige grijze man. Een Belg met strenge vragen. Vind ik niet erg. Hij is eerlijk, weet je, hij kijkt je er gewoon recht bij aan. Die verslaggever had een fotograaf besteld, maar die kwam te laat. Dus die Jean Mentens zit met z’n kont de stoel te schuren want die moet naar een interview met minister Hirsch Ballin. Die was toen net op Aruba met de premier. Ik zeg: Ga maar. Ik vang die fotograaf wel op. Doe hem maar de groeten en bedank ze voor de mooie woorden. Netjes toch, want de minister-president had net vrijdag gezegd dat hij het “goed werk vond van die man in die auto” of zoiets. Zelf heb ik het niet gehoord.

Die Jean Mentens is weg en last minute komt die fotograaf aanzetten. Ik poseer. Hij neemt foto’s. Klaar. Ik wil douchen, want door die vermiste koffers loop ik al twee dagen in dezelfde kleren. Haalt hij een opschrijfboekje uit zijn zak. Ik denk nog: zal wel voor het foto-onderschrift zijn. Dan vraagt ie opeens wat ik ervan vindt dat het OM mij op onvrijwillige basis wil verhoren en dat ik daar tijdelijk voor kan worden vastgezet. Mijn woordvoerder zegt nog dat dat helemaal niet zo kan in het Nederlandse strafrecht. Ik zeg sarcastisch dat ik dan wel 9 dagen ga zitten en ook goed mijn mond kan houden, maar serieus dat ik helemaal aan de kant sta van het OM en dat ze maar hoeven te bellen en ik zal er zijn.

Die hobbyjournalist zet een persbericht op zijn website en hup de volgende dag melden alle kranten dat het OM Patrick op onvrijwillige basis wil verhoren. Lariekoek. Hoofdofficier Hans Mos heeft dat nooit gezegd. Gewoon alles bij elkaar verzonnen door die fotograaf. Leuk berichtje toch… Want waar rook is, is vuur snap je. Die Patrick moet wel een verkeerde jongen zijn, want het OM wil hem onvrijwillig verhoren. Wat een puta niet. En al die kranten die dat dan meteen overnemen. Hebben die nergens een rechtenstudentje bij de burelen die effe uitlegt dat het OM zo’n bevoegdheid niet eens heeft?

En wat was nou de waarheid? Dat ik op vrijdag 15 februari schriftelijk de heer Mos op de hoogte heb gesteld dat ik naar Aruba kom en dat ik tijdens deze trip gaarne bereid ben om te komen getuigen.

DE NIEUWE REVU EN PANORAMA

Ik kom terug na deze onvrijwillige ervaring met de pers en zie op Schiphol de Nieuwe Revu liggen waarin op de cover staat dat ik “inbraken” heb gepleegd. In het verhaal zelf is dat opeens slechts “een inbraak in het huis van mijn ouders” geworden. Verder nog een riedeltje rare roddels, allemaal door zogenaamde anonieme zegslieden, waarvan ik er een herken als de grootste crackverslaafde en fantast van de buurt. Laat ik kort zijn. Ik heb nooit in het huis van mijn ouders ingebroken en ik heb ook nooit de kat of mijn zuster in het donker geknepen (dat laatste eerst goed researchen voor je het overneemt). Ik heb wel ergere dingen gedaan vroeger. Voor alle duidelijkheid daar zat nooit geweld bij tegen dieren, want dat vind ik verachtelijk.

Peter R. de Vries en mijn woorvoerder Peter Schouten heb ik mijn strafblad laten inzien zodat ze precies weten wat ik heb uitgespookt.

DE PERS EN WEDERHOOR

Toen ik gisteren schreef wat John van de Heuvel van De Telegraaf allemaal over het hoofd zag in het verschil tussen rechtspraak en een ‘mediavonnisje’ stond daar nog niet bij: in een rechtbank krijgt de verdachte recht op wederhoor en het laatste woord. Hoor en wederhoor: het is het allerbelangrijkste principe van ons recht. Maar veel bladen en kranten laten zich steeds meer leiden door sensatie en vermijden wederhoor liever omdat ze aanvoelen dat het dan allemaal weer minder interessant wordt.

Koen Voskuil van de Nieuwe Revu heeft vorige week meteen contact gezocht met mijn woordvoerder om wederhoor te vragen. Er komt vandaag weer een verhaal in de Revu en weer heeft Koen Voskuil wederhoor gevraagd. Het gaat deze keer over dat gedoe met Poentje Castro. Mijn woordvoerder heeft toen wel gezegd dat wederhoor alleen eerlijk is als er punt voor punt een weerlegging wordt opgenomen. Dus niet alleen zo van “Patrick ontkent alles” of dat ik 10 regels krijg en zij 10 kolommen om hun zienswijze uit leggen. En weer toonde Koen Voskuil zich een professionele verslaggever.

Dat is nog eens wat anders dan die andere Koen (Scharrenberg) van de Panorama. Die schrijft gewoon anonieme beschuldigingen over strafbare feiten neer, verteld door “zegslieden”, die – wie gaat het ooit natrekken – misschien wel alleen in zijn eigen hoofd met hem praten. Geen letter wederhoor. Geen enkel telefoontje. En die Scharrenberg kent mijn woordvoerder notabene! Je zou denken dat alleen de pers in een schofterige dictatuur zich zo gedraagt.

En ga nu niet zeggen dat Joran ook geen wederhoor kreeg van De Vries, want dat slaat nergens op. Joran legde in zijn eigen woorden een bekentenis af. Vervolgens verklaarde hij vòòr de uitzending van zondag bij Pauw & Witteman dat hij alleen bekende om indruk op mij te maken. Dat was zijn weerwoord.

NIEUWE REVU DEZE WEEK

Hieronder de vragen die de Nieuwe Revu over het - uiteindelijk niet door de Arubaanse televisie uitgezonden - nagesprek dat ik met Poentje Castro had en de schriftelijke antwoorden die mijn woordvoerder na overleg met mij gaf:

BEVESTIGT OF ONTKENT PATRICK DAT HIJ DE PRESENTATOR VAN UN DIA DEN BIDA HEEFT BEDREIGD?

Patrick ontkent dat hij Poentje Castro met de dood heeft bedreigd. Castro klonk in zijn interview met Radio 1 ook flink verward. Dan staat er iets op zijn antwoordapparaat, maar is dat opeens weer niet zo erg. Dan hebben er 15 mensen meegeluisterd, maar is het opeens weer “half meegeluisterd”. Castro is in deze zaak al eerder op een leugen betrapt. In zijn aankondiging zegt hij Patrick per ongeluk te hebben opgenomen en biedt daarvoor zelfs zijn excuses aan. Later zegt hij weer dat hij de camera bewust had laten doordraaien. Patrick wacht de aangifte bij de politie dan ook rustig af.”

BEVESTIGT OF ONTKENT PATRICK DAT HIJ DE FAMILIE VAN DER SLOOT TELEFONISCH HEEFT BEDREIGD? HEEFT HIJ OMSTREEKS DE VERBORGEN CAMERA-UITZENDING DE FAMILIE VAN DER SLOOT OPGEBELD? HEEFT HIJ IETS GEZEGD IN DE TRANT VAN: ‘NU ZIJN JULLIE AAN DE BEURT. HADDEN JULLIE MAAR NIET MOETEN FUCKEN MET MIJN EILAND?

Patrick heeft inderdaad met de vader van Joran van der Sloot gebeld vlak voordat zijn interview met ABC werd uitgezonden. Het verslag van dat gesprek komt woord voor woord in zijn boek te staan. Het was geen bedreiging.

BEVESTIGT OF ONTKENT PATRICK DAT HIJ NA AFLOOP VAN HET INTERVIEW MET UN DIA DEN BIDA IETS HEEFT GEZEGD IN DE TRANT VAN:‘JE WEET NIET WAAR DE ANDERE FAMILIELEDEN MEE BEZIG ZIJN. IKZAL ERVOOR ZORGEN DAT HUN GEHELE LEVEN VERBITTERD WORDT.’ ALS DIT ZO IS, DOELDE HIJ OP DE FAMILIE VAN DER SLOOT?

Patrick is best boos wat de familie Van Der Sloot Aruba en de familie van Natalee Holloway heeft aangedaan. Uit de bekentenis van Joran bleek dat de vader van Joran had gehuicheld dat hij zijn zoon nooit ongeoorloofd heeft bijgestaan, want hij heeft voor hem een mobiele telefoon met beltegoed de cel ingesmokkeld. Of er meer aan de hand is geweest moet de politie maar vaststellen. Patrick is zeker van mening dat als het leven van de familie Van Der Sloot net zo bitter wordt als het leven van de familie Holloway na haar verdwijning, dat dit een bepaalde vorm van gerechtigheid is.

NA AFLOOP VAN UN DIA DEN BIDA HEEFT PATRICK HET OVER CAMERAATJES IN PLANTEN EN EEN INTERNET- EN TELEFOONTAP. AANGEZIEN WIJ GEEN PLANTEN IN DE RANGE ROVER HEBBEN GECONSTATEERD, VRAGEN WIJ ONS AF, ZIJN ER MEERDERE AFLUISTEROPERATIES GEWEEST? HEBBEN JULLIE EEN TELEFOONTAP OF INTERNETTAP GEPLAATST?

In het fragment over de minicamera’s in de planten zat Patrick te praten over hoe hij zich aan het begin voornam zelf zijn gesprekken met Joran op te nemen. Toen hij vervolgens in contact kwam met Peter R. de Vries maakte deze met zijn medewerkers het echte plan met de Range Rover. Met de ‘telefoontap’ refereert Patrick aan het plannetje om zijn gesprek met Joran op te nemen nadat de aankondiging van het programma op donderdag werd uitgezonden zonder de naam van Joran te noemen (al verteld door De Vries in De Volkskrant). Ook was Patrick nieuwsgierig of Joran hem daarna iets zou emailen en dat is verhaspeld tot “internettap” die er nooit is geweest (een email ontvang je zo ook wel).

IS ER IN HET ONDERZOEK NAAR JORAN SAMENWERKING GEWEEST MET POLITIEMENSEN? PATRICK PRAAT OVER UITBETALINGEN EN ZEGT: ‘IK GEEF BEIDE PARTIJEN HETZELFDE, MAAR HET IS EEN GROTE GROEP. DE PERS KRIJGT WAT MAAR OOK DE BETROKKEN POLITIEAGENTEN.’ ERKENT HIJ DAT HIJ DIT HEEFT GEZEGD? HEEFT PATRICK GELD BETAALD AAN PERS OF POLITIE?

Deze knullige en bewust misleidende vraagstelling, waarmee de TV-reporter probeerde uit te vinden hoeveel er aan Patrick is betaald, wordt verkeerd begrepen door Patrick, die denkt dat hem wordt gevraagd aan wie hij allemaal zijn verhaal heeft verteld. Met het antwoord “De pers krijgt wat maar ook de betrokken politie-agenten” wordt niets anders gezegd dan dat hij als betrokkene informatie aan de pers heeft verstrekt en als getuige aan de politie. Uiteraard refereert hij hier helemaal niet aan het doen van betalingen aan de pers of de politie. Dat zou ook ronduit belachelijk zijn. Waarom zou Patrick de pers of de politie een “uitbetaling” moeten doen?

ERKENT HIJ DAT HIJ HEEFT GEZEGD: IK WEET WIE HET LICHAAM IN ZEE HEEFT GEGOOID? HOE WAS DAT BEDOELD? HEEFT HIJ DIE INFORMATIE GEDEELD MET HET OPENBAAR MINISTERIE?

Volgens de vertaling zegt Patrick: “Maar ik weet wie het lichaam in zee heeft gegooid.” Dit werd meteen groot nieuws, terwijl uit intonatie en woordgebruik blijkt dat Patrick het zegt als iemand die roept: “Maar ik weet dat Ajax dit jaar kampioen wordt.” Patrick zegt het op een wijze die duidelijk maakt dat hij alleen een opinie, niet de wetenschap, heeft wie Joran heeft geholpen met het wegwerken van het lijk. Al in het programma van Peter R. de Vries is duidelijk gemaakt dat ook de misdaadverslaggever niet gelooft dat Joran op dit punt de waarheid spreekt.

HEEFT HIJ OOK IETS GEZEGD ALS: ‘JORAN VROEG ME OM 2000 EURO OM DIE MAN TE LATEN ZWIJGEN’, ZOALS DE TELEGRAAF BEWEERT? HEEFT PATRICK DIE 2000 EURO GEGEVEN AAN JORAN?

Patrick heeft in zijn getuigenverhoor bij de politie alle belangrijke details toegelicht uit de periode dat hij met Joran optrok en uit de niet-uitgezonden gesprekken in de auto (zo’n 19 uur). Het klopt dat Joran op een gegeven moment in de Range Rover heeft gezegd dat ‘Daury’ 2000 euro nodig had. Patrick heeft dat geld echter nooit aan Joran gegeven. In het kader van Joran’s pokerverslaving zijn er wel geadministreerde geldtransacties die in zijn boek met het volledige bewijs zullen worden aangeleverd. Deze transacties zijn niet van belang voor het strafrechtelijk onderzoek naar Joran van der Sloot.

PATRICK ZEGT IN EEN FRAGMENT DAT HART VAN NEDERLAND UITZOND DAT HIJ VERMOEDT DAT DAURY MET JORAN IN DUITSLAND ZIT. KLOPT DIT? WEET JUSTITIE HIERVAN?

Dat Joran in Duitsland is ondergedoken is gemeld door zijn eigen advocaat. Er ging een gerucht dat dit samen met een Rotterdamse vriend zou zijn. Patrick heeft geen idee of dat de man is die Joran heeft geholpen met het overboord gooien van Natalee.

VERDER IS OOK NOG DE VOLGENDE INFORMATIE VERSTREKT

Een andere quote die het nieuws beheerste was dat Patrick zou hebben gezegd “aangezien ik hem (Joran) al zoveel jaren ken”, terwijl volstrekt duidelijk is dat Patrick aangeeft dat hij de ‘zaak’ Joran net zo lang kent als miljoenen anderen. In hetzelfde fragment blijkt meteen dat hij Joran pas “zeven maanden lang” in vlees en bloed kent. Maar dat haalde de kopregels niet.

Voor zijn uitzending heb ik Poentje Castro gebeld met het verzoek de opnames van begin- tot eindseconde ter beschikking te stellen, zodat precies kan worden vastgesteld of en hoe er in de montage is gemanipuleerd (net zoals De Vries alle Joran-banden aan Justitie beschikbaar stelde). Het was verbijsterend om vervolgens te horen dat Castro deze banden aan Patrick wilde verkopen en daarbij zeker niet doelde op een vergoeding voor de kosten van DVD-tje en verzending. Uiteraard heb ik dat geweigerd.

Tuesday, March 11th, 2008

LASTERCAMPAGNE

De laatste weken wordt er in de media, vooral door de Nieuwe Revu en Panorama, een lastercampagne tegen mij gevoerd. Daar kwam ook nog eens het rammelende verhaal van Poentje Castro overheen. Meteen werden daaruit wat sappige quotes door de Nieuwe Revu uit hun verband gerukt, terwijl eerst Castro zelf door het stellen van warrige vragen en raar geknip in de beelden het gesprek uit zijn verband rukte. Onzin stapelde zich zo op onzin en dat leidde tot volstrekte lariekoek in een paar websites en kranten, die door anderen dan weer schaamteloos werden nagepraat. Er is weer nieuws!!

Dan gaat het niet meer om WAT ik echt gezegd zou hebben, dan is de te verwachten reactie: Viesss toch… dat hij nu zelf ook stiekem is gefilmd. Dus ALS Patrick dan in die val trapt, dan MOET hij wel een geheim verklappen of iets slechts zeggen.

Poentje Castro hoopt bijvoorbeeld, ah, nu kom ik er achter hoeveel geld er aan Patrick is betaald en hoeveel Endemol/SBS aan het programma verdiende. Maar in zijn opwinding vraagt hij iets wat je moet verstaan als “aan welke betrokken partijen heb je allemaal informatie gegeven”. Volgens de vertaling vraagt Poentje “Welke partijen zijn hierin betrokken als het komt op uitbetalingen?” Uitbetalingen? Volgens de vertaling antwoord ik dan met “De pers krijgt wat maar ook de betrokken politie-agenten” en zeg ik daana meteen nog iets over de beeldvorming over Joran. Dat antwoord sluit aan bij wat ik denk dat Poentje vraagt over informatie geven aan de pers en informatie geven als getuige aan de politie. Twee mensen die langs elkaar heen zitten te praten. Kijk, als Poentje, een goeie journalist was geweest had hij gezegd: “Nee, dat bedoel ik niet. Ik wil weten hoeveel geld er is betaald aan jou.” Maar dat vind hij niet meer nodig. Hij denkt van, ahhh cono, je hebt de pers betaald en de politie. Ha, ik heb je. Snel volgende vraag.

Poentje, wacht nou effe voor je doorstoomt, denk effe na: betalingen DOOR mij?????
Je dacht niet aan betalingen DOOR mij, je wilde iets weten over betalingen AAN mij. Dus hier heb je niks aan. Waarom zou IK de pers of de politie een “uitbetaling” moeten doen? Ik hoeft echt geen advertenties te plaatsen om al die onzin over mij in de krant te krijgen, Poentje. Dat is nou echt ergens een puntje aan zuigen. Stel die vraag nog eens, maar dan beter.

Maar nee, Poentje denkt, ahhhhh wereldnieuws: de politie is betaald. Patrick slaat door! En de Nieuw Revu denkt, wowwwww, wereldnieuws: de politie is betaald en rukt de zaak vervolgens nog verder uit elkaar door dat zinnetje vet af te drukken, want tja, de rest doet er dan niet meer toe. Tenslotte is De Context onhandig als je alleen maar wil dat er wordt gezegd wat jij wil horen!

Dus vinden jullie het gek dat dit nagesprekje met mij vervolgens helemaal niet werd uitgezonden en het kanaal op zwart ging. Vanwege juridische problemen. Mijn advocaat heeft niet gedreigd (en ik al helemaal niet by the way). En stond dat nou de volgende dag meteen óók groot in de krant? Nee, natuurlijk niet. Dat er iets niet klopte met dat fimpje van Poentje was natuurlijk geen wereldnieuws maar vervelend nieuws voor al die kranten die het verhaal eerst zo zelfverzekerd brachten. Poentje uit!

Een paar dagen voor de uitzending die niet doorging, heeft mijn woordvoerder met Poentje gebeld. Hij wilde meer weten over de achtergronden van de aankondiging op televisie. Hij wilde natuurlijk wel eens die opnames van de eerste tot de laatste seconde, van interview tot nagesprekje, zonder enig geknip en gerommel, bekijken. Want dan pas kunnen wij goed reageren. Maar nee, Poentje wilde deze banden aan ons verkopen! Ja, verkopen, geloof me, hij doelde echt niet op een vergoeding voor het branden van een DVD-tje en de postzegeltjes. Nee, hij wilde geld zien. Dat heeft mijn woordvoerder natuurlijk geweigerd. Anders staat er straks nog in de krant dat ik ‘uitbetalingen’ doe aan de media!

Nu heeft Poentje zelfs door zijn advocaat laten weten dat hij weigert de banden gratis aan mij te verstrekken… Hij durft wel!

Laat ik voorop stellen dat het dom van mij is met Poentje een beetje na te kletsen over de zaak. Dus mag ik eigenlijk niet janken dat alles wordt verdraaid en uitvergroot. Ik was al voor de uitzending van Peter R. gewaarschuwd door mijn woordvoerder Peter Schouten dat de pers alles uit de kast zou halen om mij neer te sabelen. “Kijk maar wat er met klokkenluiders gebeurt”, zei hij. “Die meneer Bos die de bouwfraude aan de kaak stelde, leeft nu ook in een caravan.” Ook jou zullen ze door de mangel halen. En dan gaat het niet om de waarheid, maar om een sappig verhaal en een aandachttrekkende kopregel.
Het is menselijk, Patrick, dat iedereen dan alles wat slecht is het snelst gelooft.”
Hij citeerde Graham Greene: “That everyone everywhere believes what is bad.”

Dat is waarom hij mij adviseerde mijn eigen verhaal te vertellen in een boek. Het ware verhaal met alle details. Ongecensureerd wederhoor. Een eerlijk en openhartig verhaal, zonder opsmuk en zonder mijzelf beter te maken dan ik ben. Hij stelde mij toen voor aan E.E. Byars om mij daarbij te helpen en ik zal je vertellen, die vrouw is zo brutaal als wat en blijft maar vragen en doorzuigen over er alles wat er is gebeurd. Dus nog even geduld.

Ik las zondag de column van John van de Heuvel in De Telegraaf. Ik vind deze misdaad-verslaggever de op één na beste in Nederland. Nog steeds trouwens, ook na die column, maar hij ziet een twee dingen over het hoofd deze keer. Van de Heuvel vergelijkt mijn zaak met die van kroongetuige Peter La Serpe en noemt het “een merkwaardig verschijnsel” dat neersabelen van La Serpa en Van der Eem.

Zelf vind ik het helemaal niet merkwaardig. Er zijn twee hoofdredenen waarom dit gebeurt. Allereerst, wil iedereen die ervan overtuigd is, of er een belang bij heeft, dat de verdachte onschuldig is (dus Natalee NIET dood of levend overboord heeft laten gooien), de getuige afschilderen als een “onbetrouwbare fantast, die enkele onschuldige, arme zielen achter de tralies probeert te helpen”. Dat is toch zo klaar als een klontje. Niemand nam de moeite om even na te trekken dat Poentje Castro al jaren op het totaal absurde af in de onschuld van Joran van der Sloot gelooft. Een vooringenomen reporter met vooroordelen! Hij wil niet – zoals het een journalist betaamt – met zijn vragen ONDERZOEKEN of Joran een rollenspel speelt. Hij wil HOREN dat Joran een rollenspel speelt, want anders kan hij niet verkroppen dat hij zich drie jaar voor het karretje van Joran heeft laten spannen.

Als John van der Heuvel daarna schrijft dat het verschil tussen Peter La Serpe en mij is dat de eerste in de rechtzaal helemaal overeind blijft en ik daaraan een voorbeeld moet nemen, ziet hij iets belangrijks over het hoofd: rechtzaal versus mediavonnisje.

In een rechtzaal stopt en vermaant de president iedere advocaat die verwarrende vragen stelt of de getuige woorden in de mond legt. Dat staat zelfs als waarborg in het wetboek In een rechtszaal wordt een beëdigde tolk gebruikt, die kan aangeven of de getuige zegt dat hij al “drie jaar over Joran heeft gehoord” of dat hij “Joran al drie jaar persoonlijk kent” en als de rechter het dan toch nog verwarrend vind, vraagt hij dòòr. In de rechtzaal worden verknipte videobanden als bewijs uitgesloten. In de rechtzaal wordt nimmer never nooit geaccepteerd, dat de verteller van een vertaler heeft vernomen dat Patrick van der Eem volgens door Poentje Castro gemonteerde beelden  zou hebben gezegd dat… Ohhh en edelachtbare, dat hele verhaal moet Patrick eerst maar eens bij ons komen kopen. Dat is het grote verschil tussen de rechtzaal en een gammel mediavonnisje. In rechtzaal krijgt iedereen een eerlijke kans. Daar gaat het om waarheidsvinding.

Maar ik blijf John van de Heuvel respecteren. Volgens Graham Greene, is het voor hem net als voor iedereen het meest menselijk om meteen te denken dat ik per definitie domme en slechte uitspraken heb gedaan. En hij heeft gelijk. Het is beter dat ik mijn kaken stijf op elkaar hou tot de rechtzaak.

Ik wacht nog steeds op de orginele – niet gemonteerde – banden van Poentje Castro. Het geld voor een DVD-kopietje en de postzegels liggen klaar. Hopelijk krijg ik ze vandaag. Anders reageer ik morgen wel uit mijn geheugen op de fragmentjes die ik heb gezien.

POENTJE CASTRO MET DE DOOD BEDREIGD???

Let nou eens op de details. Volgens Poentje zou ik hem dus met de dood hebben bedreigd meteen nadat hij de vooraankondiging heeft uitgezonden. Heeft hij dat TOEN gemeld? Meteen aangifte gedaan? Nee dus. En wanneer kwam dit naar buiten? Drie dagen later. Vlak nadat de Arubaanse televisie besloot zijn interview niet uit te zenden!!! Het wereldnieuws van Poentje Castro verbleekte. Punt uit. Zou hij hebben gedacht: wat zal ik nu weer eens verzinnen om in het nieuws te blijven!

Monday, March 10th, 2008

FMB Uitgevers komt met wereldprimeur boek Patrick van der Eem

Maandag, 10 maart 2008

Het boek van Patrick van der Eem, de infiltrant in de verdwijningszaak van Natalee Holloway, wordt gepubliceerd door TM,Trademark (FMB Uitgevers) en verschijnt rond 25 juni onder de titel Overboord. Hoe ik Joran van der Sloot aan het praten kreeg.
Overboord wordt geschreven door de Amerikaanse E.E. Byars en zal in de VS verschijnen onder de titel Disposed. De Nederlandse vertaling is in handen van Jan Mars.

Martine Koelemeijer (uitgever):
‘Ik was op zondag 3 februari een van die miljoenen kijkers die ademloos de uitzending van Peter R. de Vries volgde. De zaak Joran van der Sloot intrigeerde me altijd al, en de journalistieke ontknoping van die zondag liet me niet los. Overal om me heen bespraken mensen de vermeende positieve en negatieve kanten van Van der Eem. Toen ik hoorde dat Van der Eem een boek ging schrijven, wilde ik nog maar één ding: de Nederlandse vertaling ervan op de markt brengen. Er volgde een interessante en spannende onderhandeling met de woordvoerder van Van der Eem die resulteerde in deze deal. In juni kan iedereen lezen wie Van der Eem nu echt is.’

FMB Uitgevers publiceerden eerder Ik was twaalf en ik fietste naar school van Dutroux-slachtoffer Sabine Dardenne, waarvan onlangs de 34ste druk verscheen. In de zomer veschijnt verder de door Andrew Morton geschreven ongeautoriseerde biografie van Tom Cruise.

Voor het eerst in Nederland zal Overboord ook als ‘movel’ worden uitgebracht.
GSM-gebruikers kunnen het boek in leesbaar formaat downloaden op hun mobiele telefoon door een SMS te versturen naar 5040 met het woord ‘Boek’. Het eerste hoofdstuk is vanaf vandaag beschikbaar. Deze uit Japan overgewaaide technologie maakt het boek goed leesbaar op mobiele telefoons.

Van der Eem krijgt binnenkort zijn eigen website: www.patrickvandereem.nl.

Voor meer informatie over TM, Trademark (FMB) en het boek Overboord:
Martine Koelemeijer, uitgever. Telefoon 06-131 62 124